ผิงเหยา- ประเทศจีน

เมืองเก่าผิงเหยา เป็นเมืองหนึ่งในมณฑลชานซี อยู่ห่างจากกรุงปักกิ่งประมาณ 715 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากเมืองไท่หยวน เมืองเอกของมณฑล 80 กิโลเมตร ในสมัยราชวงศ์ชิง ผิงเหยาเป็นศูนย์กลางทางการเงินของจีน มีชื่อเสียงมาจากกำแพงเมืองโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี และได้รับการประกาศให้เป็นเมืองมรดกโลก

ความสำคัญทางประวัติศาสตร์

ผิงเหยายังคงมีโครงสร้างของเมืองเช่นเดียวกับสมัยราชวงศ์หมิงและ ราชวงศ์ชิง ภายในเมืองและบริเวณใกล้เคียงเป็นที่ตั้งของโบราณสถานมากกว่า 300 แห่ง มีอาคารบ้านเรือนสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงเกือบ 4,000 หลังได้รับการอนุรักษ์ให้คงลักษณะเช่นเดิม ถนนต่างๆยังคงมีลักษณะเช่นเดียวกับสมัยโบราณ

ใน ปี พ.ศ. 2529 รัฐบาลจีนได้ประกาศให้เมืองผิงเหยาเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมประจำชาติ และต่อมาในปี พ.ศ. 2540 องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเมืองผิงเหยาให้เป็นมรดกโลก

สถานที่ท่องเที่ยว:

กำแพงเมืองผิงเหยา

กำแพงเมืองผิงเหยาสร้างขึ้นในปีที่ 3 ของรัชสมัยหงหวู่ฮ่องเต้ (พ.ศ. 1913) มีประตูเมืองอยู่ 6 ประตู โดยกำแพงด้านทิศเหนือและทิศใต้มีประตูด้านละ 1 ประตู ส่วนด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกมีด้านละ 2 ประตู ทำให้กำแพงเมืองมีลักษณะเหมือนเต่า ตัวกำแพงสูงประมาณ 12 เมตร ความยาวโดยรอบ 6,000 เมตร นอกกำแพงมีคูเมืองกว้าง 4 เมตร และลึก 4 เมตร บนกำแพงมีป้อมปราการตั้งที่มุมกำแพงทั้งสี่ และหอสังเกตการณ์ 72 หลัง

เมื่อ พ.ศ. 2547 กำแพงเมืองด้านทิศใต้ส่วนหนึ่งพังลง แต่ก็ได้รับการบูรณะซ่อมแซมจนเรียบร้อย ขณะที่กำแพงส่วนอื่นๆยังคงทนแข็งแรงอยู่ ถือได้ว่าเป็นกำแพงเมืองโบราณที่ยังสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง ทำให้กำแพงเมืองนี้เป็นจุดเด่นที่สำคัญในเมืองมรดกโลกแห่งนี้

ด้านบนของกำแพงเมือง

วัดพุทธเจิ้นกั๋ว สมัยห้าราชวงศ์-ราชวงศ์ชิง
เป็นหนึ่งในสามของสถานที่สำคัญภายในเมืองผิงเหยา ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง แรกสร้างในราชวงศ์เป่ยฮั่น สมัยห้าราชวงศ์ (ค.ศ. 963) บูรณะครั้งใหญ่สมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1815) ภายในแบ่งเป็นหน้าหลัง 2 ส่วน ส่วนหลักของด้านหน้าคือวิหารหมื่นพุทธ เป็นสถาปัตยกรรมที่สร้างด้วยไม้ที่เก่าแก่เป็นอันดับ 3 ของประเทศจีน ปัจจุบันมีอายุกว่า1,000 ปี ภายในยังประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยถัง 14 องค์ ด้านหลังเป็นหอสามพุทธ ประดิษฐานพระพุทธประธานทั้ง 3 องค์ ที่นี่ประดับด้วยภาพวาดฝาผนังพุทธประวัติจากสมัยราชวงศ์อันลือเลื่อง

วัดซวงหลิน(สมัยราชวงศ์หมิง)
วัดซวงหลิน เป็นวัดพุทธ เดิมชื่อ ‘วัดจงตู’ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง วัดซวงหลินได้ชื่อว่าเป็น ‘ขุมคลังรูปปั้นประติมากรแห่งตะวันออก’ ภายในวัดมีรูปปั้นเทวรูปและสิ่งศักดิ์สิทธิ์กว่า 2,000 องค์ มีตั้งแต่ที่สูงใหญ่ขนาด 3-4 เมตร จนถึงขนาดเล็กเพียงไม่กี่สิบมิลลิเมตร

ภายนอกวัดมีโครงสร้างสถาปัตยกรรมคล้ายเป็นป้อม ล้อมรอบด้วยกำแพงดิน โดยมีวัดอยู่ศูนย์กลาง ภายในมีทั้งภาพวาดฝาผนังเรื่องราวของพุทธประวัติ รูปปั้นของ 18 อรหันต์ฯลฯ

ปัจจุบัน สิ่งปลูกสร้างที่สำคัญภายในเมืองผิงเหยากว่า 3,797 แห่ง มีการรักษาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ 400 กว่าแห่ง โดยมากเป็นสิ่งปลูกสร้างในสมัยหมิงและชิง ที่มีโครงสร้างแบบ 4 องค์ เชื่อมต่อกันเป็น 2-3 ชุด มีสวนหย่อมอยู่ภายใน อาคารประดับประดาด้วยงานไม้แกะสลัก หินสลัก กระดาษตัด ฯลฯ บางแห่งมีลักษณะพิเศษของท้องถิ่นคือเป็นที่พักแบบถ้ำโพรงผสมผสานกับบ้านไม้ หลังคากระเบื้อง ซึ่งจะเย็นสบายในฤดูร้อนและอบอุ่นในฤดูหนาว บ้างยังเปิดเป็นที่พักสำหรับคนเดินทาง ได้ลิ้มลองและสัมผัสความงดงามในชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในสมัยนั้น

ที่พัก

ที่พักของเมืองนี้พิเศษสุดคือเป็นที่พักสไตร์โรงเตี้ยมพัก ในเมืองผิงเหยาได้เลย โรงเตี้ยมที่นี่เยอะมาก ราคามีหลายระดับ ขอแนะนำว่า เวลาจองห้องพัก จองแค่คืนเดียวก่อนก็พอ หากไม่พอใจ ในคืนต่อไปก็เปลี่ยนโรงเตี้ยมใหม่ได้ง่าย เพราะว่าพี่พักหาง่ายมาก สะอาด น่าอยู่ด้วย ราคาที่พักค่อนข้างถูก มีตั้งแต่ราคา100หยวน แบบมีห้องน้ำในตัว หากต้องการพักที่นี่สัก2-3คืน ก็ค่อย ๆ เดินหา จองห้องพักทางอินเตอร์เน็ต พอลงจากสถานีรถ เจ้าของร้านมีบริการขับรถมารับด้วย ห้องพักที่นี่ค่อนข้างว่าง เพราะทัวร์จีนจะไม่ค้างคืนที่นี่